PORTO EN GATO VADÍO CON 15 M


Pontevedra, ao 28 de Outubro de 2013.

PORTO é un gran presente caído doo ceu aberto.

Durme o Río Douro nas súas augas quedas.

Porto lindo na súa diversa aquitectura.

Porto é un gran monumento a beleza constante.

M.D. PORTO en GATO VADÍO con 15 M.

Un acto instantáneo, zas,

cá seque reflexo chegando a un automatismo corrente,

fixo que xirara rápida a chave negra e prateada,

fondo de barullo existente,

bruar dun potente motor roncón, taller mecánico,,

arranca: buxías brancas con chispa azul, vielas,

cilindros e pistóns, tubos comunicantes dispersos ríos

de combustible diverso e todo sincronizado,

a xeito para que o xeneroso motor aceso e preparado,

puxérase de contado, en perfecto funcionamento,

namentres o combustible líquido, antigo fósil de alto prezo,

que a vida nos amarga de coito, alimentaba, constantemente,

o seu funcionamento dinámico é un conxunto armónico e combinado,

fixo que me puxera en función activa

con cara maquinaria fabricada polo home e muller,

máquina veloz e perfecta, cadeas de montaxe continuo,

home ou muller robotizados e ser humano parado por imperativo legal,

que agora despiden, libremente, do seu posto de traballo imprescindible,

Automóbiles invendibles, fonte do seu pan cotiá roubado,

a maquina preparada e unha longa serpente negra e longa de ida e volta,

de esquerdas longas e tortas dereitas . Poucos vehículos circulaban, daquela,

polos longos espazos comunicadores e comunicantes.

As agullas vermellas indicaban unha velocidade respetable,

o que facía que a miña atención non se dispersara,

na paisaxe fermosa con casas bonitas,

peculiares igrexas vestidas de branco

pensamentos discordan des da vida pura e dura,

que me apartaran do centro da atención debida

Namentres escoitaba aos canta autores da órbita catalá,

ao traveso dun pequeno aparellos de música incrustado,

preto do cadro de mandos do vehículo azul.

Grandes canta autores, falo de cancións e música

dos pola beleza dos seus cantos ateigaban o habitáculo do vehículo,

nin grande nin pequecho, nin caro nin barato,

unha máquina utilitaria cunha estrutura forte e debidamente deseñada

con rodas negras a modo de pes circulares círculos negros de forte caucho

Debo falar de Lluis Llach, de Joan Manuel Serrat e de María del Mar Bonet,

descendentes de sabedoría de Salvador Espríu, Joan Salvar Papassei, Carles Riva

. Cantou Al vent, en aquel Madrid, afastado no tempo.

Pensei naquel Raimón que coa súas perfectas armas

de potente voz e guitarra espida. Atento miro á grande serpente negra.

Vou avantando de forma decisiva e sen darme de conta,

deixei atrás á Area de Servizo de Barcelos,

e lémbrome das ferías eternas das Terras dos Galos vermellos polícromos

e negros intensos con crestes vermellas de Barcelos.

Vila do Conde significan lembranzas da nenez cando iamos alí ,

mercar porcelana branca e azul, branca o polícroma, coa mía Tía Branca,

e a miña querida Mae. Nuns segundos a vida retrocede,

e a lembranza é unha vela branca que se ascende

e en cendo pasado perdido no tempo dos tempos.

Chego ao Porto, xa diluído na miña memoria de neno,

cando ía co meu Tío Joao, pola estrada nacional nun pequeno BMW,

eu sentado á rente do meu tío. Admiro a beleza diversa,

a arquitectura antiga moderna e contemporánea.

O aspecto visual da paisaxe concedida e aló no fondo

no máis baixo ser pentea, un fermoso Río Douro tranquilo que durm

e no sosego quedo e tranquilo, das súas augas quedas.

Barcas fermosas a modo de góndolas venecianas,

están amarradas a un mundo tranquilo y sosegado.

Unha vez cruzada unha ponte de nome indefinido, para este que escribe,

agora, para min, turista ocasional, vou camiño de Gaia.

Un saín fin de diferentes direccións e de serpentes negras,

me levan á Ponte do Infante. Miro as fermosas casas multicolores,

a beiriña do Río Douro, pequena casas moradas,

da xente homilde que quizá ves habiten o espazo necesario para vivir,

có elemental e necesario.

Pronto comézanse a abrírseme os ollos moito e asolagar,

de constante beleza as miñas órbitas circulares moi abertas cun fondo azul ,

no centro de si mesmo, aos diferentes tipos de arquitectura.

As casas rebozadas de constante beleza brillante e polícroma

e as cores diferentes son cor vivinte, das súas fachadas de ventanas grandes

e apertura de porta do boas dimensións a excepción

das casas pequenas de fiestras pequenas e a roupa pendurada

en fíos extensos e rectilíneos, de materias alcanzable,

ao pesos grandes, a secar esa auga que a fai máis pesada.

A roupa que deixase levar pola liberdade dun vento que eleva o peso da roupa pendurada

e có vento érguense, os diferentes prendas de vestir eu diferentes materias froito do eido téxtil,

de vestir e outras telas diferentes. desde azulexos castaños, amarelos ou azuis.

As casas amosan os seu be llos vestidos.

As prazas fermosas onde a xente fala cós demais e vive cós demais de palabra acesas,

comentando a vida allea, as miserias propias e as dores dos outros.

Veciños achegados e brazos motivan tes, que convidan á conversa viva,

conversa constante, de asuntos sen importancia.

Un diario hablado de mañá ou de serán a vida segue.

e axitan e as linguas, soben e baixan construíndo comentarios absurdos e importantes.

Conversan confidencias ou noticias constantes nun fermoso idioma portugués.

Atraveso a Avenida dos Liberta dores,

admirado pola beleza visible e intacto no Diario da palabra

, a Teoría da Communicación e constante.

As mulleres lugareñas murmuran unha linguaxe disonante.

Métome no fondo Terra escura, por un túnel fondo

e negro onde a luz cá seque non habita xiro a dereita

e xa estou na Rúa do Rosario, fixándome en casas diferentes

e numerosas beira rúas pares e impares.

Un catei grande e de fondo amarelo anuncia,

Residencial Lusitana, lugar que me acolle.

Doume a presentar na recepción do Lusitana.

Todo fica en perfecta orde,

e me despido cun ata logo seguro e contundente.

Dou un paseo lento pola Rúa do Rosario mais

o rosario carece ce contas mais ten números dabondo.

Un longa rúa con casas de fermosos azulexos,

algunhas delas desertas e outras habitadas

polo esquezo ou por una necesidade obrigada.

Non miro o local do Gato Vadío,

aquel bonito lugar onde a tenrura é doado.

No Gato Vadío, podes escoitar poemas galegos,

ou a un portugués cantando o Himno Galego,

ou escoitar a homes e mulleres do Movemento 15 M,

afirmando que eles poden ser unha ilusión futurista,

cunha filosofía xusta, chea de esperanza e libertaria.

Unha exposición clara e concisa,

tomando a asemblea como base e ramificando os que faceres diversos,

e distintas cores, como colectivos socias diferentes,

necesarios pero imprescindibles.

Unha marea branca para a Sanidade.

Unha marea verde para o Ensino,

e tantas cores diferentes unha esperanza máis

a non permitir a inxustiza ou a falla de liberdade.

O Gato Vadío, a súa xente e o seu público

permanece atento a explicación de homes e mulleres esperanzados

que non pechan a boca libertaria. E a esperan reza ábrese,

coas palabras dos compoñentes do Movemento 15 M.

Pota do Sol de Madrid: campamento completo urbano.

O 15 M, tomou a plaza. Celébranse asembleas ateigadas de verdade e coherencia,

e os espectadores curiosos, espían o ambiente da Porto do Sol,

aquel lugar no que no fin de ano, madrileños

e foráneos despiden o ano rematado, cada ano vivido.

8Adeus tempo e adeus parte de vida, O Gato Vadío non se durme,

pero escoita constan mente,

Ábrese unha nova esperanza.

Una nova porta a liberdade e queda inaugurada

neste pequeno e agarimoso local, onde falamos de liberdade continua.

O aplauso ben merecido a complicidade existente

, o rematar un acto fermoso cunha grande esperanza aberta.

Miguel Dubois. HTTP://POETRYOFTHEWORLD.WORDPRESS.COM HTTP://MUNDODEFISTERRA.BLOGSPOT.COM.ES

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s