SEMPRE, CHAMO POR TÍ, SEMPRE É A MESMA CANTIGA


 

 

Atlántico, Perdido na Atlántic, ao 6 de Setembro de 2013.

 

 

Estou perdido en tí e para tí.

Pérdome antre teus brazos presos

as miñas costas epidas e longas.

Acudo a túa boca aberta

que, de sócato, se pecha

de par en par,

como dúas portas inseparables.

Dasme luz cando teño o corazón

perdido de negro fondo e absurdo.

Que ven ma sinto, cando

son por ti querido,

e cando os teus ollos abertos

son dos Soles ateigados

de suma belleza delicada

e abstracta. Cando me perdo

na luz fonda da túa belleza.

Cando acudo aos límites calculados

Cando invirto días de amor intenso

a túa beira, por tí e por min,

porque no fondo intensivo

dop ser humano somos seres indivisibles,

que vivimos para vivir a vida intensa,

mirando como a vida enteira, pasa,

sen presa algunha e sen lentitude precisa.

 

 

Miguel    Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s