MARYSOL


Pontevedra, ao 21 de Xuño de n2013
               ESTE POEMA, VAI ADICADO A TÍ,                                   MARYSOL

 

Mar fermosa mar,

mar da quietude e do sosego,

 ondiñas veñen e ondidas bailan.

 O mar canta o son das ondas

 que veñen e van.

 Ondas outas e furiosas,

ondas da tranquilidade,

 planicie da mar lenta.

 O sol está fermoso,

 formando a palabra linda,

 chamada Marysol.

 Marysol con Marysol,

 Solemar con Solemar.

 Dame luz sol enteiro,

 dame belleza, mar fermoso.

 Chámanan Marysol,

 ten un cacho de mar

 e un gran sol, tamén,

 ne seu grande corzarón.

 Ilumina os procesos tristes,

 quenta a superficie

 dos continentes emerxentes.

 Chámallen Marysol,

 ten un anaquillo de mar

 e moito de sol quente,

 que derrete os fríos xeados.

 Arríncame este frío tremendo,

 quenta aos meniños

 que teñen frío, que piden

 amor enteira polas

 súas boquiñas abertas de amor.

 Amor, sempre, amor,

 querer, canto che quero.

 Din que toca instrumentos musicais,

 que lle gustan os meniños todos,

 que aledan  o día na mañá escolar.

 Flautistas graciosos sentados

 nas sillas verdes, das aulas vivas.

 Hoxe cantamos unha cantiga nova,

 unha cantiga cargada de amor

 e desterrada de odio ou calquera

 xenreira. Dame o teu ánimo

 có teu sorriso infantil,

 quítame esta anguria pesada

 esta pedra dura matadora,

que, as veces, me chama a chorar.

 Din que lle chaman Marysol,

 Din que Marysol lle chaman,

 un cachiño de mar e outro de sol.

 Din que procede das terras de Cuntis,

 A Estrada, ou Vilagaricía de Arousa.

 E leda e segura de si mesma,

 fala con nenos e nenas unha lingoaxe tenra.

 O meniño de diante da clase,

 aquel que a rente do profesor se senta,

 perdeu o fío conductar

 da explicación do profesor.

 O profesor rifa ao meniño

 e o meniño di que el non foi.

 Libros de textos, instrumentos musicais

 cedés, ordenadores antiguos,

 e que sei eu de tanto material.

 Neno non o voltes a facer, por favor

 que me teño que encomendar

 ao Santo Xob, amén.

 E as flautas sóas docemente,

 e Manuel toca unha fermosa peza longa,

 que lle ensinou a profe que se chama

 un cachiño de mar e outro de sol.

 Un neno  loiro e ollos craros

 toca un triangulo musical.

 A música a todos ensinounos

 a ledicia dos nenos e nenas,

 amosando as súas habilidades

 musicais, que nos levan

 a intres tanquilos nos que

 o sosego domina, tan sutil

 concerto infantil

no patio das columnas.

 

    Miguel  Dubois.

 
 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s