HOMAXE PÓSTUMO A SANTIAGO CARRILLO


 

 
    Pontevedra, ao 19 de setembro de 2010
 
 
 
  
 
 
Santiago  Carrillo.
 
 
 Adico este poema
 
 
           a
 
 
SANTIAGO CARRILLO,
 
quizáves con certa pena
 
              e
 
unha nostalxia inevitable.
 
 
        
 
              
 
Pasado tempo, tempo pasado,
 
Toda unha vida enteira,
 
A guerra vivida de pena habitada,
 
A dor penetrante de miseria pura.
 
Noventa e sete anos agasallados,
 
A paz amada conseguida
 
E a noite fíxose día de sócato.
 
O exilio obligatorio, castigo miserento,
 
Da terra querida e abandonada,
 
Deixar a terra afastada,
 
Ateigada de sufrimento convulso e diverso,
 
E paz merecida por desterro,
 
Da miseria inmerecida,
 
 
Querida e amada Democracia
 
Antes quitada, deliberadamente,
 
Que perdura na memoria precisa,
 
Tempo de sacrificio inútil, guerra perdida,
 
Tempo de fusiles e mortes asasinas,
 
Tempos de rotura expresa,
 
Da palabra libertade roubada,
 
Fondeada no fondo da Ría de Arousa,
 
Poño por caso, ou exemplo específico
 
Sacrificio constante con armas mortíferas.
 
Maquis fortes que subíchedes,
 
Aos altos montes afastados,
 
Baixadas rápidas a golpe de asalto,
 
Bala rabiosa e endemoniada,
 
E de volta aos outos cumios.
 
A noite fría ou ao verán quente,
 
Onde habitaba a lingoxe do monte alto,
 
E o son do vento afastado.
 
Queixume dos cumios senlleiros
 
Do mundo civilizado, urbanitas,
 
Baixadas precisas. golpes concretos
 
Pais partido, ideoloxías encontradas,
 
Imposición e dictadura tremenda,
 
Na contra da desexada liberdade.
 
Días nos que os beizos pronuncian
 
A desexada Internacional
 
Cantiga solidaria dos Pobres do Mundo,
 
Arriba eles e elas, os desposeídos,
 
Os necesitados ou os marxinados seres
 
Abaixo, os expertos opresores
 
Consructores de miserias indebidas
 
 
Os gurúus das economías especulativas,
 
Os dirixintes das mafias económicas,
 
Que destrúen a armonía social,
 
Producto dunha doutrina económica
 
Maquiavélica, con longos números
 
De ganancias especulativas.
 
Arriba os pobos oprimidos,
 
Arriba os marxinados os perseguidos
 
Arriba os parados obligados,
 
Por mor da inxusta lei perversa
 
Santiago Carrillo,
 
Camarada comunista,
 
Ergue teu puño pechado
 
Berra a verba liberdade,
 
Que mirabas a banderira bermella,
 
Cun fouciño e un martelo,
 
Ondear polo vento ceibo.
 
Santiago Carrillo,
 
Camarada do Partido Comunista,
 
Mente ordeada, palabra concreta
 
Claro eido mental, mente aberta,
 
Amigo dos seus adversarios políticos,
 
Como Miguel Herrero y Rodriguez de Miñón,
 
Ou Rodolfo Martín Villa,
 
Achegado Santiago Carrillo,
 
Escoitabámos pola Cadea Ser
 
Namentras Gemma Nierga,
 
Magnífica directora de programación,
 
Escoitábache con plena atención,
 
A túa plena sabedoría da vida,
 
Cós teus prolongados anos de vida.
 
Dirixente preciso, calculador,
 
Reflexivo que non agarimaba
 
Con palabras absurdas,
 
Santiago Carrillo, enchía
 
Os cuartos de sabedoría
 
Apagaba os silencios inútiles,
 
A sua boca era unha fonte sabia,
 
Míroche Santiago os cristais
 
Grosos dos teus lentes,
 
Miro na túa man un pito aceso,
 
Miro a túa pel gastada,
 
Con manchas castañas
 
Santiago baixo de estatura física
 
Longo de sabedoría adequirida,
 
Lector conciso de longas hestorias da vida
 
Santiago Sabio, amante da xusticia,
 
Desafiador da prepotencia
 
Santiago descansa,
 
Plenamenta convencido
 
Da túa plenitude vital longa.
 
 
 
Miguel   Dubois.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s