CANTA VIDA COMPARTIDA, MEU CARO AMIGO!


Pontevedra ao 24 de marzo de 2012

CANTA VIDA COMPARTIDA, MEU CARO AMIGO!

Todos van desaparenzo,

Fica a dura pedra e o pó suspenso,

No ar turbio e desagradable.

Seres humanos desgatados,

Seres humnos accidentados.

Todos viviron o tempo específico

Exacto e correspondente.

Erguéronse,

A ese perfecto cabalo,

Chamado tempo imparable,

Número preciso e fixo.

Habitaron lugares distintos,

Pecorreron camiños longos.

Ou memos lOngos, quizáves curtos,

Curtos camiños de idade xove,

Ergueron soños inacabados,

Deron o seu sacrificio máximo,

Romperon có senso egoísta,

Abriron a porta solidaria,

Déronlle folgos

Aos seres tristes e abandonados,

Sentiron o perfecto, sendo

E contido o verbo amar.

Sucumbiron de liortas

E batallas inútiles.

Pronunciaron, fortemente,

As palabras libres de ataduras

Deixaron con plena liberdade,

Que o vento ceibo fora

Un feito fondo,

Con sentido pleno e absoluto.

E chegaron ao fondo 

Do problema central.

O esforzo constante,

O sacrificio diario

E o medo pantasma 

Ou psicosi delirante

Dun medo estraño,

Que rompe, despiadadamente,

Os soños dos iñocentes.

Mireino coa testa

Ben outa mirando

O descoñecido destiño,

Dun horizonte perdido.

Valente e con palabra firme.

Iba abrindo rumbo polos mares

Da vida vivida, enteiramente.

Soave sorriso, cara de dozura,

E esforzo nos intres de sufrimento.

Amante perfecto, do ser que amou,

Do seu amado amor constante,

Pai dos seus amados fillos.

Cantar permamente 

Nas polas das arbres,

Da primavera aberta

Cor e vida, namentras 

Por antre 

Os seus beizos soaves,

Sucumbía un pito branco e longo

E o fume gris,

Paseábase insolente

E rebelde

Por diante da súa nariz sensible,

Que ulía os cheiros do amor constante.

Cantas horas ledas sucumbimos

Diante dun aparato televisor sencillo,

Mirando un sencillo partido,

De fútbol clásico,

Con berros de fondo

Esperando aquel gol desexado

Que nunca chegaba,

De cando en cando.

Cantas veces, erguemos

Os nosos vasos chéos

Para ben ou para mal.

Mais a pesares de todo,

Decidimos

Continuar a loita cotiá,

Ese día a día, que nos fixo

Un pouco máis ledos,

Uns seres adaptados

A todo ou a nada.

Proclamamos

As mesmas consignas,

Denunciamos

Os mesmos abusos

Percorremos

Os camiños similares

Construímos

Soños derrubados

Dun mundo hostil.

Berramos liberdade

Para rematar

Có veleno absurdo

Que destrue 

Os amados soños,

Dos seres

Humanos ilusionados

Coa mellora

Dun tempo mellor.

Cantas cousas

Tería que decirche,

Cantos contos

Teríasme que contarme,

Cantas consellos

Me me aconsellarías, discretamente,

E polo meu ben

Pero o túa doce lingoaxe

Era un consello permanente

Ausente do valeiro e o superfluo,

Carregado de humildade

E farías da túa conversa

Unha mesaxe clara

De aceptación de eu seres

Quen son,

De ti seres un ser harmonioso

Cheo de vida enteira,

Eneteiros van para ti estos meus versos,

Cargados de amargura e de ledicia

Como poder expresar 

O meu sentimento de puro falla,

De non poder tocar as túas mans pequenas,

De non poder escoitar as túas verbas

De alento puro e ánimo constante.

Estás no me interior,

No meu corazón interno, latexas íntimo.

Como poder representar a ledicia

Do teu sorriso aberto,

Como pasar o tempo contigo

Como decirche: acouga,

Mañá será un día diferente

Como rexer coa dor acumulada.

Parache en aquela Estación da Vida

E te retirache do mundo afastado

Do barullo constante

Que provocamos os deres humanos,

Pareces afastado,

Mais eu te sinto moi preto de min

No pequeno corazón diminuto,

Onde os soños son posibles

Miguel Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s