O CANTO DA HIPOCRESÍA


para monicaconde

Pontevedra, ao 10 de marzo de 2010

O CANTO DA HIPOCRESÍA

Se souberas, Mónica,

Canto me cansa todo.

Todo me cansa, por todo,

A tenacidade da demagoxia oculta,

Que gárdase agachada no corazón interno.

Cánsame o alento e o desalento,

A obscuridade os intre mouros de dor constanste.

Todo me cansa, a falla de sinceridade

As batallas estériles,

A falla da verdade inexistente.

No fondo de nós mesmos,

Vai agachado unha pantasma moura,

Que sae violentamente pola lingua longa,

En altera o significado da vida comprometida.

Todo vaime cansando, todo,

As mentiras que medran sen vergoña,

A reforma laboral,

A falla de xustiza necesaria,

As poucas ganas de loita e xustiza,

O egoísmo persoal

Que é coma unha infirmidade devastadora,

A creazón de leises tremendas,

Que enchen os puchos dos poderosos.

Cánsame facer leises ou normas absurdas,

Que non deixen comparir a dor allea,

Compartir a dor dos demáis

Que fainos máis fortes e solidarios,

Mais, somentes, compartimos

Aquelo que nos de froito ou beneficio,

Porque no máis fondo de nós

Somos uns tremendos incivilzados,

Aínda que non o creas, Mónica,

A civilización occidental

É un tremendo proceso devastador.

Miguel Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s