A HISTORIA DE XIANA DE TRIS


Pontevedra, ao 17 de marzo de 2010

A HISTORIA DE XIANA DE TRIS.

Xiana era unha nena que pretendía chegar a un lugar, pero sempre había calquera “obstáculo” no se u camiño que lle impedía chegar ao destino, que ela necesitaba chegar. Ela dábase de conta de o lle estaba a ocurrir, e como che diría eu: estaba como perdida no seu propio interior. Era especialista en facer calquera cousa que chamara a atención, porque ela, Xiana tiña que decer que, tamén era filla de Deus ou do Demo. Era de pequena estatura, rápida cando corría con todas as súas forzas. Có paso do tempo ocupaba un espazo que ela mismo non sabía que espazo ocupar, maís ben estar no medio coma un xoves calquera do ano. Na miña casa, de cando en vez me berraban, mais coma di avó, depóis da tempesade ben a calma, pero eso de estar toda a vida e tempestade, non debe ser, demasiado, bonito: cantos barcos irían ao fondo? Cantos piñeiros serían derrubados? Moitas veces pola fiestra do meu coarto miraba como os piñeiros dobrábande coa forza do vento. Disfrutaba da natureza mais cando de libros me falaban, entrábame un frío forte. Perdíame antre tanto libros, tantas letras. Teño que decer a verdade: prefería a Play Station. Gústabame xogar a pelota aínda que de cando en vez, metialle a zancadilla a Roi e ademáis el diciame que as nenas non deben xogar a pelota, pero eu a pesar do pequena que era, chameille “machista”, que llo escoitara moitas veces decir a miña mai, cando berraba có meu pai. Berraban de cando en vez, mais cando faciánno eu marchaba para o meu coarto e púñame debaixo da almofaba en con dous algodóns tapábame os ouvidos. Cando remataban de rifar marchaba correndo á beiramar e alí con todas as miñas forzas posibles berraba fortemente. Un viciño vello que tiña a casa perto da beiramar dicíame: xa berraron os teus pais, Xiana? Eu , diciálle. vostede xa debe saber a resposta don Antonio. Entón a pobre nena comezaba a chorar tristemente. Entón, Xiana pensaba naquela frase que lle dixera D. Ramón; non é o mesmo ser estrela que nacer estrelado.. O mesmo pensamente chegaba a testa de Xiana: sempre comezar e nunca acabar. Ficar a metade de camiño. Todos estos pensamentos ian desanimando o corazón de Xiana. Xiana estaba no meio do labirinto e non atopaba a correcta saída. Sempre caía nas mesmas trampas, sempre decía as mesmas verbas, coma se fora un ser automático, sen capacidade comprensiva, máis ben entendía os seus propios razoamentos e custáballe moito traballo sentirse atrapada no seu propio laberinto interior.
O tempo ía pasando e Xiana ía medrando, dentro da complicación que supuña vivir nese labirinto no que vivía. Alguén que soubera, tería que decirlle a Xiana, como sair da súa propio cárcere interior. Qizáves tería que desafogar todo o que ela sentía, desafogar todo aquelo que danara a súa propia personilidade. Atoparse consigo mesmo, aceptarse e integrarse. Decíame un amigo meu que cada ser humano debe aceptar o que é, porque non podemos fuxir de nós mesmos. Cada ser humano ten perfecto dereito ao desenrolo das súas capacidades da cara ao mundo futuro, no que serán cidadáns activos, nenas como Xiana.

Miguel Dubois.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s