MENTIRA NA EXPRESIÓN DA FACIANA


La política es una mezcla de mentiras taciturnas,
Mientras Baltasar Garzón se siente delante de los Miserables.
La vida parece un gran absurdo.
Que absurdo y torpe resulta nadar contra corriente
Si por ella me podría dejar llevar.

Llegará un día, quizás, no muy lejano,
Qué el Mundo será una gran mentira,
No una teoría de la locura
Si no, por desgracia, la práctica de la locura.
Dónde la luz sera negra penumbra constante.
Y, entoces en este exacto momento
Dejaré de isultarte, algo ,común, actualmente.
Se acuera Divino Presidente:
Sr. Presidente, es usted un incompetente
Le temblaron las piernas, pero no se quitó los zapatos

M. D.

Pontevedra, ao 21 de xaneiro de 2011

MENTIRA NA EXPRESIÓN DA FACIANA

Fala a expresión do teu rostro desconfiado,

Fala o teu desprezo amosado

Falan as túas ganas de desconsiderame,

Falan as túas mentiras contadas,

Mais non falan as palbras que pronuncias

Mais non falan os teus inútiles actos articulatorias.

As túas verbas no son máis cun cálculo matemático

Carente de amor e humildade.

Miro a expresión da túa faciana desconcertante,

Miro os teus cambios de ánimo constantes,

Miro o teu comportamente desconcertante,

Como se tratara a un enfermo bipolar

Perdido no seu universo particular,

A miudo mesturas o branco có negro

Mais, despóis, de convivir contigo na extensión temporal,

Non adiviño a xulgarte e decirche quen eres.

Mírote e escoítote mais non sei que eres realmente.

As veces eres amigo, e, outras veces me ignoras

Coma se fora un becho extraño interplanetaria,

E entón, cando eu pregúntome:

Cando estan a me falar, que me din

Se non explican nada?

Resulta extraño a linguaxe indefinida

Resulta extraña a indenifinició da linguaxe falada.

Imos creando un Mundo absurdo e contrasolidario

Imos creando a verdade inexistente

Que vai camiñando paralelo a vida real.

Imos perdendo a vergoña,

Buscamos o egoísmo pesoal

E cada día imos sendo máis pobres de espíritu.

Non sabemos dar sen pedir nada a cambio.

Somentes a razón persoal ou grupal é valida.

Condenamos por automatismo,

Sen saber os feitos a xulgar,

Namentras a clase política

Esvara estrepitosamente,

Namentras, cada día a nosa pobreza xeral é máis grande.

As nosas nóminas son reducidas sen razón algunha

Xa somos un pouco máis pobres.

A miudo, pregúntome:

Como rematará o fin desta tolemia?

Admítense respostas, conclusións

Manolo, Ramón, Monte, José María, Fran, Antón, Mela

Mónica, Tito, Ana, José Angel e cantos nomes máis

Esta é unha chamada dun SOS.

Cómo será o derradeiro capítulo

Desta hesoria real, non exenta de perversión?

Miguel Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s