QUERIDA, MERCEDES SOSA


ois Thenaisie para mschao
mostrar detalles 07/10/09

QUERIDA, MERCEDES SOSA.

A vida enteira,
Pode ser un delioso verbo amar.
Apártame do sufrimento inútil,
Somentes, desexo, amar,
Amplamente e constantemente.

M. D.

Pontevedra, o 5 de outubro de 2009.

TRISTURA AO DECIRLLE ADEUS A MERCEDES SOSA.

Que tristura grande, cumio enteiro do meu pensamento frío,

O mar está triste e Alfonsina marchou, para sempre,

Como chorar a túa partida triste e non desexada,

Porque tiveche que escoller o mundo íntegro de Víctor

Jara. Non fago máis que pensar en Amanda.

Dar tamén grazas a vida, coma o fixera Violeta Parra,

Lémbraste do mundo de Quilapayún, que dicían Basta,

Non non máis, porque se apagan as luces brillantes,

Cando nono desexas, porque vai un día marchou,

Mario Benedetti; chaman a porta aberta,

Parece que temos que entrar chamando ou sen facelo.

Coma decribir a potencia da túa voz,

O teu sorriso ledo e transparente,

A participación do verbo continuar cantando,

Aínda que non sexa en viva voz, en persóa.

Vitalismo pasado e vital du pasado doce,

E por veces amargura do exilio

Dominaba a súa vida, extranxeira querida,

Na cidade de Madrid cantando a beira de Soledad

Bravo, Luís Pastor.

A forza que impuña, chamarse Mercedes Sosa.

Arxentina enteira, Eduardo Falú,

Jorge Cafrune, Athaulpa Yupanqui,

Carlos Heredia ou León Gieco,

E parte do mundo habitante de continuas cancións,

Tristes ou ledas, espidas ou con grande carga emotiva

Cargadas de vida e forza continua.

Preguntámonos porque deixáchenos orfos completos,

Da túa voz, pero lembrarémonos que todo foi

Por grazas a vida que tanto doume.

O presente duro, por mirar que che fuches,

O pasado un val de beleza constante,

Unha Arxentina bella e suma asumida,

No máis puro mundo da delicia.

Non quixeramos pensar na inhumanidade,

Dos seres que habitaron a pervensión a dor pura,

Creadores dos campos horribles da dor dura.

Mercedes Sosa, e moitas máis deixaron

As amadas terras arxentinas, as extentas pampas,

As cidades sitiados polo medo.

Habitaron un mundo da fuxida obligada,

De que xeito querido tivemos presente,

A partida da lus, denantes, escachada,

A súa fonte continúa de lus aberta,

Cubría os escearios de mundo enteiro,

Pero igoal que Mario Benedetti,

E outros tantos seres anónimos,

Marcharon para as Illas Afastadas,

Nas que din que non existe un billete de volta.

Miguel Dubois.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s