AOS QUE NO ME QUEREN


——-Mensaje original——-

De: Miguel Dubois Thenaisie
Fecha: 30/01/2009 16:30:00
Para: gutierrezrodriguez
Asunto: PENA DA PERSÓA//SE QUERES CÓNTAMO ALGO//NON É OBRIGA, MEU AMIGO

Pontevedra, ao 30 de xaneiro de 2009

Se a algún de vós lle interesara a lectura do que eu escrebo,

non tendes máis que acudir a:

http://mundodefisterra.blogspot.com

O que eu escrebo ven a ser unha identificación do que son, ou procuro ser: un ser normal e corrente, un número máis que ao traveso da poesía procuro plasmar as miñas ideas,que son as vosas, se nengún tipo de pretensión. A escritura é unha maneira máis de atoparte contigo mesmo.

M. D.

AOS QUE NON ME QUEREN

Non para de chover nesta Pontevedra mollada.

Choven de miudo as grandes mentiras de sempre,

A perfecta linguaxe de non saber o que están a decer.

As rúas molladas, abertos dabondo os paraguas torpes

Os cristais das fiestras mollados das

As linguas molladas de mentiras negras,

E a verdade oculta por enriba das nubes brancas,

Da Capital da provincia perguizosa,

Que atravesa a maior crise de tódolos los valores existentes.

Económica, social, ética…

Choven dabondo as mentiras constantes

A verdade vai vestida de perpetua mentira

E onde debería haber auga limpa,

Existe unha poza suxa de lama e lodo.

Pero é así, meu querido amigo,

A verdade é coma un traxe de clamuflaxe,

E as mentiras choven como neste serán perdido,

Dun estrano mes de xaneiro de 2009.

Fixeron unha estrana hestoria

Da fermosura dun conto infantil.

Invirtiron os termos reales

E se venderon polo seu egoísmo propio,

Somentes pola falsa creenza

De que poderían ser superiores seres,

Cando no seu fondo son máis miserentos e febles

Do que os demáis somos.

Din os entendidos en hestorias reales

Como son as hestorias da vida cotiá,

Que cada cal ten o seu merecido,

Mais aquel que xogara a demagoxia total

Quedará afastado do que é o Mundo Real,

E non o ficticio e irreal que eles cavilan.

Emporcan as súas longas linguas viperinas

Coa linguaxe porca da envexa constante,

Atacan polas costas que é a misión dos cobardes

E vanse afacendo a este xeito, camiño de ningures.

E ven que irremediablemente non poden de parar.

De ser o que son: febles seres humanos,

Distorsonadores continúos

Vividores da máis pura demagoxía

Calculadores da palabra automática.

Máquinas faladoras desagradables.

Peri Eu non, Eu sei construir o meu propio poema.

Eu ser crear o que Eu escrebo ceibamente.

Non me fixo nos dictados puros da palabra.

Escribo libremente, po que me peta,

Como cando as ondas do bravo

Paseánse no cumio da branca beleza

Da escuma producida,

Polo vento existente e o choque

Das ondas mariñas loitando.

Hai que está suxeito ao dictado verbal

Namentras Eu son un poeta libre.

Miguel

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s