HELENA E IVÁN. IVÁN E HELENA


Pontevedra, ao 29 de de Maio de 2011

***

Para HELENA e IVÁN, Para IVÁN e HELENA. *** Coma un veleiro fermoso, Abrindo por proa rumbo perfecto, Partíu do Porto de Baiona, Una nave ateigada de amor. **** Apagamos os silencios fríos E convertímolos en doces bicos de chuchameles. **** Nun serán fermoso, de amor henchidos, Cunha lus fonda e potente, Abertos á brillante vida, mercemento cotiá, Nun lugar ateigado de máxima belleza constante. A vosa belleza querida e merecida, Aphrodita ou Adonis. Xuventude a vosa, mundo vindeiro, futuro aberto, A miña xuventude das lembranzas pasadas, Está de subasta nas Tendas do Tempo. Baixo prezo de saída, ao mellor será entregada. Belleza dun fermoso xardín florido, Frores cubertas de tódolas cores previstas. Igrexa Pequena do Magnífico Casamento, Ela fermosa e loira, bella e ditosa, El, un sorriso aberto e constante aos demáis, Demostración dunha ledicia interior fonda. Un corpo forte cargado de Esperanza, Herbiña verdiña, campo de futuro. **** A presencia humana dos que alí estabamos, Para estar convosco no día no que O ferro afúndese como feito de unión líquida: Oracións, promesas, sorrisos e frores fermosas Violín fino, violonchelo grave, teclado, Tocado dedo a dedo..grave e agudo, agudo e grave. **** A muitos de nós invadíunos a ledicia E a emoción constante, no transcurso Das palabras faladas. *** As Illas Estelas descansanban, Sublimes e perfectas, Sobre un mar de cor azui mariño, E o azul cobalto da auga movible, Facía máis fermosa a presencia mariña. *** O Cumio de Monte Ferro, Panxón pertiño, Monte Ferro da miña querida infancia, Durme ergueito ao fondo da paisaxe sublime. Roberto, Rolando, Rodrigo… Monte Ferro, parecía un vixía constante Un espía visible no seu lugar axeitado. Monte Ferro, deixábase caer, sen querelo A modo de ilusión ópica. Na paisaxe sublime e perfecta. *** Hoxe é para moitos de nós E un canto cordial constante. Por mor do casamento desta bella parella xove. E o Sol que aluméa os seráns veranceiros, De vento e mar constante. A vida enteira teñén, Abertos os vieiros da vida enteira, esperan. O sosego debido e a sereninade merecente. Ela é Lúa que arrinca a esuridade da noite. Inútiles valados as beiras dos camiños, Serán quitados, en signo de amplitude e liberdade. *** Pedimos por un Mundo Xusto E sentimento solidario. Hoxe, por tí, meu amor, Mañán, por min, meu amor. *** Que eide de facer, Eu que son Un número miserento, insignificante, Dun documento nacional de identidade. Que vou facer, facer que vou facer? Corazón deserto das silveiras, Deserto areoso quente. *** A Lúa acesa Casóuse cun Sol fermoso. Noita da Lúa Chéa. Sombras da noite máxica. A Lúa vestida de noite perfecta, Engalanou o ceo aberto. *** A Lúa enteira Amar ama ao Sol vermello. Bermello e grande e fantástico, Lúa do corazón latexante. *** Non cubro a túa ausencia, O espazo ocupado pr Tí, Mais latexas comigo No meu corazón interno. Quizáves xa non estás, Quizáves estás conmigo Quizáves connosco estéas. A pesar da túa doorida impresencia. Que difícil me é deixar de en Tí pensar. *** A Lúa bonita Xa casou có Sol fermoso. Baiona é un lugar ledo. *** Val a pena as facianas sorrintes, Val a pena os bicos dados, Val a pena as miradas cómplices. Sol Quente Con Lúa Chéa., A dozura do amor conseguido. Quietude, ausencia de pranto. Queixumes queimados. Abertos ao vento os sorisos. Amor, sempre, amor perfecto. Lapa aberta de amor conquerido. Amar, encherme, sempre, de amor quente. Apagar a frialdade da dor que queima. Habitar no ser interno do teu corazón, Por sempre, por sempre. Por sempre, por sempre. Miguel Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s