CARENCIA


Pontevedra, ao 25 de xuño de 2011

I

Vivir os segundos marcados Estrictamente Máquina Exacta reloxo perfecto E matemático, Tic-Tac-Tic-Tac-Tic-Tac-Tic-Tac. Eu que condeno as sumas exactas E as maravillas morbosas Que desprenzan O verbo comparir ou necesito Cartos para Vivir e traballo deserto ten, carecia total e Absoluta. E os mortais números da Macroeconmía, Aillánse en afastadas contas Correntes Alonxados, tamén, do público Común e corrente, O currante cotiá que a penas Vive a vida cotiá imposta, Sufridor constante da inxustiza. II Vivir no cumio exacto das túas Palabras Espidas, fráses delicadas. Espídome antre a calor incesante Namentras a suor derrámase ao Longo do meu corpo longo e a Calor posúeme, coma se Estivera Acariñado as longas lapas Dunha perdida fogueira de San Xoán, que ao verán chama Na noite máxima do lume aceso E o medo, véxoo, por Certo, debuxado na Expresión da Túa faciana atónita e asustada. Faciana túa expresiva, outeiro do Meu mirar Constante, o teu mirar Perfecto, símbolo da Beleza Suprema. Agasállame cun sorriso pleno de Ledicia Constante. Non son máis que o pequeno home Dubitativo, O Díscóbolo de Mirón, Desenganado polos Avatares da vida Que non pode predecer o incerto Futuro Esperanzador, cancro dun Tempo inacabo. Síntome amarrado Ao tempo e morto e vivo E constante, a vida. Síntome un escravo constante do ar Fondo, Que respiro. Síntome un escravo constante dos Teus Beizos lenes. Síntome Paz e Guerra. Síntome Auga e Lume. Síntome o Día e a Noite. Síntome Valente e Cobarde Namentras, o barco amarelo, vai Pasando pola costa distante, lento Namentras un avión perdido colle o Rumbo Próximo A Británica cidade de Oxford. Oxford das bibliotecas antigas, Oxford de tantas Facultades Universitarias. Oxford de Colexios Maiores, Oxford de Pequenos Hoteles Oxford, de Grandes Hoteles Oxford, de familias acolledorass de Homes e mulleros de Galicia, porta Aberta ao Oceáno da Lus Atlántica Rías Altas e Rías Baixas, Mar Camtábrico E Ría do Barqueiro. Iremos mirar, pertiño de Oxford, O pobo de nacemento de William Shakespeare. Soñaremos con Hamlet, Soñaremos con Romeo e Xulieta. Namentras pasarei contigo tódolas Noites Amorosas con lus de lúa chéa, Namentras inventaremos un himno Na contra Da opresión económica. Namentras o Movemento Quince Eme, clara Esperanza futura, Depositará o seu pensar polas rúas, prazas, Estradas e camiños. Certo é que o Poderoso faise máis Forte, Prepotente, poñéndose luvas Brancas. Certo é que o feble cáseque ten o Prato da Comida valeiro. Certo é que có tempo veranceiro Homes mulleres e nenos, Arriscan as súas vidas a bordo De pequenos barcos cascallos Miserentos e Ateigados de vida ou Morte, vida por Esperanza. E morte como o derradeiro sinal Existencial. Certo é que escapan da miseria Miserenta, Do pranto contido por valentía, Fuxen do abuso permitido pola Opresión. Namentras a vida segue con total Indiferencia, Ao sufrimento alléo; a verdade é unha Mentira, E a mentira disfrázase de verdade Miserenta. III Pasaba aquilo nas augas Mediterraneas, E noutrnos tempos afastados Un Rei presuntoso non quixo ser Rei Por mor dunha muller bonita. Seu irmán, foi o Rei seguinte. Tatexo de palabras importantes, Súa vida foi un total desasosego, Até que o sabio Mestre, Ensinoulle a deixar de tatexar. Namentras polas emisoras de todo o Mundo Escoitábase a voz modificada de Xurxo VI Da Gran Bretaña, Canadá, Nova Zelanda e Australia. O Rei deixou de tatexar E as súas palabras fluían Coma a corrente dun río longo, Namentras Wiston Churchill Era o habitande do número dez The Downing Street. Miguel Dubois

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s