NA PERCURA NO NORTE.U-LO?


Pontevedra. Ao 11 de Xuño de 2011 NA PERCURA DO NORTE Medran os días constantemente indiferentes, Medran os días enteiros, para contarnos contos de falsas fadas. Medran as mentiras constantes cotíás o inverso da verdade, Letras que miran a luz nos diarios de papel ou dixitais. Medra a confusión controlada, Medra o paro criminal e o diñeiro secustrado das máns propias. Medra o insulto indebido saido das bocas insensatas. Medra o mundo hipócrita, Medra a falsedade dun sorriso forzado. Medra a doutrina demagóxica o mundo insentato. Non medra o arte de amar, constantemente. Por qué non? Non medran as palabras de amor merecernte. Por qué non? Non medran as palabras do perdón. Por qué non? Perdoa non o sabía o que eu dicía ou facia. Non medra o o sentimento solidario, tan necesario. Por qué non? Non medra esta frase: hoxe por ti e mañám por min! Por qué non? Non medra a palabra democracia forte das liberdades merecidas, E por qué non? A base de leises convintes, construímos unha democracia extraña, Que remata asfisiándonos ao remtar anosa xornada de traballo. A base de corrupción permitida, voltraron aos seus lugares de antes. A base de o autoengano, quebramos unha democracia libre. A base de tanta desilusión, creúuse o Movemento 15 M, Ivandiroa as Prazas  Importantes de moitas vilas da nosa  Plural Nación, Escacharon soños prometidos dunha xeneración prometedora, Informábanos códigos indescibrables, Namentras as gráficas baixaban sen comprender nos o por qué. Baixaban os nosos salarios por decreto lei, Namentras a poderosa banca, valeiraba os nosos puchos. Os febles, os derradeiros números da cadéa, Perderon o seus empregos necesarios, fonte do alimento. Namentras as normas máis elemantáis da vida ética, Quedaban sorterradas en profundas fosas fondas, Onde descansaban as palabras de Múseo; agora Que debemos facer recuperar polo ben da nosa sociedade plural. Se o consenso no é un feito real, crearemos A inútil sociedade dividida. No val a pena, perdelo tempo En divisións absurdas que rematan co concepto  Universal de Unión. O egoísmo remada por descodificar os cerebros  E poñer a homes e mulleres nunha inútil corrente ofensiva Pouco a pouco fomos perdendo as batallás cotiás. Pouco a pouca valeiraron tantos postos de traballo. Pouco a pouco ímonos perendo na nosas propias miserias. Miguel Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s