PERDEMOS UN TREN


Atlántico Perfecto, ao 4 de mayo de 2011

PERDEMOS UN TREN
Alta e magra fiura,
Ollos moi abertos
A Galicia e o Mundo.
Acariñaba e lía
Os libros James Joyce,
De W. B. Yeats,
Escoitaba aos Clash
Ou a Tangerine Drime
Creador de versos fermosos,
Deixando o Mundo ao final
Dun século fecundo, subliñante
E desalentador pola barbaria
Das conductas humanas,
Que crearon fábrica da dor e da tortura
Por mor da tremenda palabra, Guerra.
Deixou o Mundo un día da perdida vida
Nun hospital público,
Na Cidade da Torre Hércules
Aínda non finalizado o antrerior século,
Século perverso da economía,
Criador de crisis inverosimílis,
Froito da vileza e codicia,
Daqueles que aliméntase do seu ego perpétuo.
O pobre non conta, malvive, sobrevive
Pero existe e sofre,
Namentras o perversa rico,
Vai rematando coas ilusións soñadas.
Todo foi unha gran mentira,
Un falso xuramenro de perpétua codicia.
Xa non son queridos os versos de amor continúo,
Xa non che quero porque que xa non me interesas,
Xa non me aportas o que necesita o meu ego persoal.
E por iso, condéoche ao esquenzo sublime.
A ese lugar triste de seres desterrados por mor
Do abuso humano indevido, da crueldade, totalmente,
Inxustificada, do deserto do amor necesario
Os poetas tolos, non aportamos divindos económicos,
Como vou er mercar versos inútiles,
De inútiles poetas que non gañan premios absurdos
E non fondo de min, voume dando de conta,
Que vou perdendo o mellor de min mesmo.
Por perder perdemos a nosa propia lingua galega,
Porque non nos queremos de xeito axeitado.
Renunciamos a nosa propia idenditade
E morremos por causa do noso propio coñecemento.
E nos impón idiomas alléos ao noso propio.
A decadencia cultural e o síntoma dunha infirmidade sociai.
A premura por conseguir o efémero, o falso goce,
É unha receita absurda, que nos condea ao fracaso total.
Imos baixando polas empinadas custuneiras,
Camiño dun barro espeso e contaminado,
Imos desculturanizando, perdendo os trens
Das estacións valeiras de ledicia.
Estacónn dun tren de ferrocarril frío e sinistro,
Que perda de tempo absurdo,
Que morte absurda,
Coma subir a longa costa,
Camiño do encontro real.

Miguel Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s