>PASARON XA 7 ANOS DO 11 M…A NATUREZA VÓLTÄSE CONTRA XAPÓ


>

               Cidade do Lérez, ao 11 de marzo de 2o11
 
                       PASAN XA 7 ANOS DO 11 M
 
 
Sete anos van, de falla, de falla de seres humanos
 
Brutalmente asasinados por un fundamentalismo horrible
 
Nas estacións da morte tremenda.
 
Froita da contracultura do odio permanente.
 
Homes e mulleres de paises diferentes
 
Seíálles roubado o dereito a vivir en paz.
 
Estacións  dor fonda e penetrante
 
Coitelo fondo do perverso delirio
 
Desesperación inmensurable
 
Berros da dor e a morte, berros e bágoas,
 
Por mor dos seres perdidos na tan acción brutal.
 
Railes ergueitos, trens, brutalmente, desfeitos.
 
Incoherncia política da delirante clase política.
 
Mentira constante, derrube da verdade expresada,
 
Teorías da conspiración consumada.
 
Inversión da verdade específica.
 
Madrid triste e desconsolado,
 
As arbres cáseque de primavera
 
Do Parque do Retiro,
 
Choran alongadas pingas de sangue bermello  forte.
 
Chove sangue perdida na capital da España Doída.
 
As vidas asasinadas por tremendos explosivos,
 
Xa nunca voltarán a visitarnos ao Reino da Vida.
 
A dor fonda que bate fondo no corazón fundido,
 
E un síntoma de horrible desasosego e impontencia.
 
Unha cultura de puro papanatismo,
 
Rende memoria  aos seres desaparecidos,
 
Con tintes de  roupas negras  e actos solemnes.
 
Como poder atoparse cós desaparecidos
 
Nun acto humilde e interior
 
Nun acto sen falsas parafernalias
 
De traxes militares e flores aparentes.
 
                           II
 
Sete anos de inútil controversia,
 
Sete anos de insulto e falla de respeto
 
Sete anos de discurso    extrafalario
 
Sete anos de mentiras continuas.
 
 
              A NATUREZA  CONTRA         XAPÓN     
 
 
 
O castigo tremendo
 
De tremendos terremotos
 
E horrendos maremotos,
 
Instalaouse, de xeito rápido e preciso
 
No Xapón moderno e rico,
 
 
Prototipo de País avantado
 
No terreo da seguridade sísmica,
 
Edicios que tremen ao ritmo
 
Dos tremendo movementos da Terra descontrolada,
 
Da Terra que fai que o Ser Humano
 
Poda ser diminuto e inservible,
 
O ser aplastado pola forza sísmica,
 
E todo párase, o tren bala,
 
Os aeroportos as estacións do  Metro,
 
E o pánico e a inseguridade
 
Apodérase dun ser humano temeroso,
 
Que é imcapaz  de asimilar
 
Tal brutal cambio Apocalíptico.
 
Ondas xigantescas e asaninas,
 
Levan por diante as viviendas,
 
Os coches de folla de lata,
 
Os camións de cartón blando,
 
E os barcos que son os cascaróns
 
Dunha noz nunha bañeira dun cuarto
 
De baño doméstico.
 
Feble ser humano
 
Natureza perversa, forte,
 
Seísmo da desesperanza
 
Esperanzas rotas e ilusións perdidas.
 
Feble ser humano
 
Canta dor acumulada,
 
En tan curto espacio temporal.
 
Cantos estalidos de dor e pena
 
Feble ser humano, espazo temporal
 
Vida sen vida, ou morte con morte.
 
Potentes estouridos nas centrais nucleares,
 
E un cabalo negro tremendo
 
Galloupa espantosamento,
 
Por un Xapón castigado
 
Pola brutal fortaleza
 
Dunha Natureza, fortemente, descontrolada.
 
Os Samurais choran a súas fondas penas,
 
E as Jeishas choran dun fondo desamor
 
Triste e melancólico
 
A pantasta dunha morte inesperada
 
E unha inxusticia desmesurada.
 
A vida é un sorpresa constante.
 
A vida é un presente a ben coidar.
 
Mais a morte pode ser
 
Un feito inesperado,
 
Un mal presente para a vida.
 
 
 
 
                                 Miguel   Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s