>SENTIRME e outros poemas


>SER O QUE SOU

Pontevedra, ao 23 de xulio de 2010

Sentirme ao teu carón, quente có corazón liviano
Sentirmr libre do peso absurdo quer atávame.
Sentirme como paxaro ceibo en aire libre.
Sentirme dono do que sou e non debo ser.
Sentirme, habitarme e sentirme, de novo, outra vez.

Miguel Dubois.

O espazo ocupado,
As palabras pronunciadas
Oe erros cometidos
As verdades dorosas,
O quexume lento
Da dor dura que penetra,
O sorriso roto,
O beizo partido,
O lobo ferido
O cristal roto
O corazón chorón
Cantas cousas somos
Cantas cousas causamos,
Cantos feitos inauditos facemos,
Namentras pasa a vida rápida
O tempo bule
E o corazón canso morre.
Miguel Dubois
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s