>PERDIDO EN XULIA


>

Pontevedra, ao 25 de maio de 2010
PERDIDO EN XULIA
Non comprendo a vida enteira, sen a fror do teu soriso lene.
Non comprende as palabras acabadas que da túa boca perfecta non saian.
Non podo asistir ao nacemento dun poema de amor, se non che quero.
Non suspendo a dor constante que dame túa ausencia.
Non minto, de igoal xeito o Mundo Enteiro, cando estás a miña beira.
Parezco un escravo inútil das túas palabras de amor fondo.
Fondo é amor que tí me prende; como comprender ó Mundo Enteiro,
A túa asencia constante, como se foras unha muller inexistente?
Como tratar de calmar a túa dor constante,
Na Terrá Chá da túas longas costas espidas?
Cómo alterar o sentido da vida, como berrar “basta”!
Deixádenos vivir como amantes puros, amarrados aos nosos longos brazos.
Deíxame amosarte o froito do verbo amar,
Deíxame perderme no teu espido corpo,
Namentras os paxarinhos ceibos da mañá primaveiral,
Fan de min un sono antre os teus brazos longos.
Miguel Dubois
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s