>AMOR E HAITI


>

                 Pontevedra, ao 16 de xaneiro de 2010.

AMOR E HAITÍ
                      I 
Sentín, que ía perdéndote,
Polas verbas duras
Que pronunciaches,
As veces, preguntábame:
Que máis quédame por quitarme
Do que digo que me pertence?
Acaso debo retirarme o sorriso ledo
Da miña cansada faciana?
Acaso debo dicir mentiras absurdas
Cando manda, sempre, decir
A verdade que reventa a inmadurez intelectual?
Acaso debo renunciar ao dereito fundamental,
De querer e amar ao noso idioma galego?
Lingua da miña infancia pasada,
Lingua da miña mocidade leda
Lingua que habita no meu interior
E que a pronuncio e falo,
Como deber e dereito dun galego
Amante dunha Galicia fermosa.
                                 II
A filosofía falsa a vida carente
De sentimento solidario
É un feito real.
Habita na soidade correspontende,
Pero, ao parecer, non quer decir
Que compartas o senso do ben e da Xustiza.
Dame un cachiño do teu corazón aberto.
Dame un bico pequeno cáseque indivisible.
Dame a man con convencemento
Berra liberdade plena
Busca o senso da ledicia máis pura.
                                      III
Nos fondos dos camiños agachados,
Atópanse estranas mercadorías
De comercio de contrabando,
Estraños artiluxios
Que se atopan nada máis
Nos finais  de roitas caen camiños agachados.
                                       IV
Entón a noita é coma unha noito escura
De verán perdido no medio das verdes Silveiras.
E cando atópome nunha noite de verán Escura,
Paréceme que a lúa enteira
Escapara do celo estrelado,
E paréceme que os teus beizos doces,
Escápanse dos meus famentos.
E na noite estival abro a porta enteira
Ao mundo imaxinativo,
E voume perdendo rápida e torpe
Por teu corpo espido.
E as nosas vidas latexan. Que forza
O amor está aceso
Bicámonos con agarimo,
Lentos e desexosos
Con tódalas ganas de amarnos, sempre,
Levamos todo a vida  xuntos,
Amándanos no transcurso
Do tempo imparable
E atópoche distinta,
Pero eres a mesma
Aínda que non pareces a mesma.
                          V.    Tristura
                              Eran momentos tranquilos,
Tranquilos coma sempre, máis de súpeto
A brutal forza da natureza,
En poucos segundos,
Actuóu de asasina inmediata,
Do drama haitiano.
O tremendo derrume
Das estructuras construídas
Os edificios caídos,
Convertidos e sepulturas tremendas.
A berro espantoso,
Do corpo dorido,
A morte inesperada,
A caída enteira dun pobo
Tremedamente castigado.
Nenos, mulleres, homes,
Nativos ou estranxeiros,
Foron o froito do tremenda sacudida
Da terra enfandada,
Quebradora de ledicias
E creadora de prantos horribles.
                     VI
Os homes e as mulleres máis
Necesitados
Do mundo enteiro son os eternos Perdedores, perdendo, agora, todo.
Sofren, por igoal, os mesmos seres humanos
Desvalidos, pobres, necesitados,
Namentras outros predican
A falla de respecto
Aos seres humanas pobres,
Por seres pobres.
O mundo inxusto va dando voltas
Ao revés; onde estara a xustiza,
Cando lle darás a man túa,
Ao que dis que adoras
E nono soportas?
Comparte có que necesita apoio
Reventa o corazón egoísta,
Ábrete ao mundo que ti mesmo, pechas.
Non renegues  da túa lingua autóctona.
Loita polo xustiza
Loita pola desigualdade,
Axuda ao que o necesita,
E non te negues a ti mesmo.
Afírmate e entrégate
Ao mundo solidario.
                      Miguel  Dubois.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s