>IDIOMA


>

      Pontevedra, ao 23 de xaneiro de 2010
NON NOS ARRINQUES  A LINGUA PROPIA.
De  me maneira decirlle que si
A aquelo carende se senso
Carencia da lóxica inmediata
A ideoloxia mintireira
A demagoxia constante
Sempre foron pantasmas tremendos
Que veñen  e marchan
Coma o péndulo dun vello orloxo.
Falar temos que falar, sempre.
Traizoarías a Rosalía,
A Curros
Ou a Pondal?
A nosa lingua mae 
Non quere ser rexeitada por ninguén,
Namentras outros seres insensatos
Son os criadores poderosos
dunha sociedade galega dividida.
Mágoa as flores perdidas,
A creazón do desalento constante.
Hoxe na Alameda calaron
Os paxariños cantores,
O ceu estaba  gris moi gris,
E comenzan a caer as primeiras
Pingas da choiva castigadora.
Que vista máis bela
Que teus ollos lindos,
Que vista máis bela
Cando  a tarde lenta e sosegada
Cae sobre o Océano Atlántico
Namentras as ondas saltimbanquis
Crean a fermosura do mar vivo.
Que bonito é o noso país,
Miña amada terra
As fermosas praias
Os verdes montes,
As veigas cheas
E os pinos movéndose
Por mor do soplo de vento ceibo.

Son galego enteiro,

Con cara ampla

E corazón ledo.

Non renego de nada

Da miña identidade propia.

Parece coma se un corvo negro,

Apoderásese dun idioma querido,

Falado dende neno,

Pero sempre hai un estrano lugar

Para a súa presecución e falso delito.

O campo da demagoxia pura,

Ocuparon o espazo amplo

Froito da manipulación lexislativa.

Fobias de señoritos finos,

Tanto tempo na percura do consenso

Para agora queredes dividir

Ao pobo galego soberano.

Algúns rexeitan a lingua do seus pais.

De maneira estraña e ateigados de absurdos

Complexos, froito  do non aceptamento

Ao que son. Son os galegos renegados

Que non  se aman asemesmo.

É unha mentira disfrazada

De verdade falsas.

Son as palabras bárbaras e tremendas,

Que firen os corazóns doidos

De que  serve a ceptar o que somos.

Dame a impresión que vivimos
No absurdo, no que non ten senso,
Na época dourada de facer mal.
Non importa o quen sexa
Nametras o que dirixe incorrectamente
Afártase de crear confusíón
De derivar naquelo que é inutil,
Mais que se sente importante
Sen serlo.
Que é ser importante?
Mentira máis
Mentira menos,
Caducidade das palabras verdadeiras
Teoría da crispración calculada,
E foi entón que aquelo que era doado
Fíxose complicado e absurdo.
Era coma se cambearan os signos mattemáticos,
O máis era un menos,
E o multiplicar era dividir.
Unha Galicia con fendas e feridas.
O lobo negro tansformado
En secuenxia humana,
Ruxe no fondo da noite perdida.
                                   XÚBILO
Pero X. L. Méndez Ferrín querido,
Hoxe serás o novo Presidente
Da Real Academia Galega,
Por merecemento propio,
Porque eres un ser único,
Meu querido profesor,
Meu conselleiro lector,
A través da lectura dos teus queridos libros.
Non che quixeron darche o Premio Nobel.
Pero ti hoxe, a partires do
Vintatres de xaneiro, sábado,
Do ano de dous mil dez,
Eres o novo Presidente
Da RAG.
Vaian ao traveso deste homilde poema
Os meus parabéns, querido Xosé Luis.
                                 Miguel  Dubois.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s