>NOITE ESCURA


>AMOR E DOZURA É VIVIR

 
 
 
 
                      Pontevedra, ao 18 de agosto de 2009
 
 
 
 
                           NOITE  ESCURA
 
 
 
A noite enteira me entrego, íntegro nela,
 
Acariño os minutos silenciosos,
 
O tempo pasa tan rápido, tan sensato,
 
E tanto tempo de contrabando,
 
Repartido inxustamente ao tempo natural vivido.
 
Afirmo enteiro toda a noite íntegra,
 
Decoro as horas enteiras con escritos fermosos
 
De Capitáns soñadores que deixaron as súas almas enteiras,
 
Nos portos da noite perdida, de soñar soños inútiles,
 
Da viaxes perdidos ao Mundo Enteiro da Nada,
 
Da noita agachada que esperaba detrás
 
Do derradeiro curruncho da Rúa da Illa da Noite Enteira.
 
As veces, vivo enteira a noite vestida de mouro
 
E sinto me me afasto do Mundo Real, ao que me debo,
 
Integramente. Máis a vida parcialemente,
 
Afaise nunha noite incompresible,
 
Na que os pantasmas mouras,
 
Son os habitantes do Mal,
 
Do Mal doente,  da palabra insesata,
 
Da musculación inútil, do esforzo torpe e dominante,
 
Do quebramento do sentido  da honestidade humana.
 
A noite negra parece non querer rematar
 
Cando eu quixera mirala rematada,
 
Coma, no seu tempo fóra un fenómeno extravagante.
 
Coma se a mentira  absurda e destructora
 
Convertida na verdade invertida na verba falsa,
 
No desprezo a honestidade.
 
O concepto ético,
 
E un balón de futbol ao que se danlle patadas imprecisas.
 
Construir a verdade inexistente e facer da verdade
 
Un criterio falso e torpe. A dialéctica normal e corrente,
 
Queda invetidaza polo desprezo a verdade pura.
 
E a base dun acoso premditado, sen causa aparente,
 
Viase deformanrdo o Mundo Verdadeiro,
 
Ateigado de valores humanos
 
Ateigado de dereitos humanos,
 
Non exento, compremsiblemente
 
Das obligacións humanas,
 
Cocepto altruísta,
 
Non exento de darse aos demáis.
 
Se fóran a súa verdade o sufrimente calado
 
E silencioso que chora por dentro na alma fría.
 
Falar, de xeito inútil, para aparentar, sin ser
 
O que somos, o que debemos ser, sempre,
 
Pola nosa obrigo fortalecida
 
Por dar a man aos seres silenciosos
 
Que choran nas noites frías,
 
Que sufren pero que non fan
 
Que os demáis non se alteren,
 
Porque algo na súa hestoria vital.
 
Batéulles con moita forza doorosa,
 
Pero non había unha man amiga,
 
Que lle dera folgos para quitar  o sufrimento xélido.
 
Porque somos, totalmente, imperfectos,
 
Pero non negamos o que somos,
 
Non temos vergoña absurda do que de nós diran,
 
Aceptamos as críticas febles ou fortes,
 
Para mellorar no noso Mundo Interno.
 
Non facemos da vida enteira,
 
Un perfecto sufrimento,
 
E cando estamos no medio dun túnel escuro,
 
Buscamos un ponto branca de lus,
 
Coma lugar de referencia,
 
Para comezar  a liberación
 
Do Mundo Negro,
 
Da liberación persoal
 
Do sufrimento opresor, que non perdóa.
 
Necesito moito Amor para mirar  a liberación.
 
O que non ama é o que non se ama si mesmo.
 
 
           Miguel    Dubois.
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s