>DAÑE VIDA Á LEMBRANZA


>.BORDERREG {margin:2px;cursor:hand;width:’26px’;height:’26px’;}.BORDERMO {border:1px solid buttonshadow;border-left:1px solid buttonhighlight;border-top:1px solid buttonhighlight; margin:1px;cursor:hand;}.BORDERREG2 {margin:2px;cursor:hand;width:’9px’;height:’26px’;}.BORDERCLCK {border:1px solid buttonshadow;border-right:1px solid buttonhighlight;border-bottom:1px solid buttonhighlight; margin:2px;margin-bottom:0px;margin-right:0px;cursor:hand;}AMOR E DOZURA É VIVIR


DAÑE VIDA Á LEMBRANZA.
 
O tempo longo ou curto acumula
 
Máis tempo. Unha longa vida feliz,
 
A triste testemuña do sofrimento
 
Aberto que dabondo sanda vermello.
 Abreuse o tempo, dilatóuse
 Fíxose unha cantidade definida,
 Polo criterio persoal vivido.
 Coma chegar ao fondo da
 Lembranza, habitante do pasado,
 Aquel tempo que eu quixen,
 Que non rematara,
 Un tempo para constuir,
 Espazos temporales diversos,
 E crear o arbol ateigado de froitos
 Vitales e contundentes.
 Unha  serán soledado perdido
 No mundo da memoria
 Onde todo fica a pesares
 De que parecía algo rematado.
 Emerxe potente e poderosa,
 Un mundo da lembranza,
 Cando os dous bícávanos,
 Con toda a fora e dulzura
 Dunha idade máxica pasada,
 Pero, que aínda vive,
 Burbullas das lembrazas,
 Campos de verde millo,
 E o verán que deixei de
 Ser inocente e acudía ao
 Perigro da inconherencia puberal.
 A tolemia temporal
 O despertar sexual,
 O desexo constante,
 Tocarche dabondo
 E bicarche fondo
 Atá a cabeza perder,
 E o vento sen enterarnos,
 Penteaban as follas verdes
 milleiros, verde penteado do campo.
 E as espigas envainadas
 Ata que chegara a hora
 Da recolleita de tan fermoso millo
 Amarelo e dourado, longo e
 perfecto duro e dourado
 E sentir polas nosas mans o agarimo
 Daqueles graos perfectos.
 E o son de como caían
 Nun tecido torpe e duro.
 Coma a vida avanza,
Uns vannos deixando fonda tristura,
 Amaragura fonda  e firinte
 Pola súa ausencia e presencia,
 E nos afundiamnos na súa memoria
 Grata e placenteira
 Pensa no que pasaches,
 Pensa no disfrute querido.
 Pensa onde fican os límites
 Que son pertinentes,
 Que desa liña non se pasa,
 Alí afíxose o  teu límite.
 Maís aló do valado din
 Que existe unha fronteira
 Descoñecida.
 Que ninguén coñece.
 Se, sempre, valente máis
 No invadas o terreo alleo e
 Descoñecido.
 Habíta, fondamente,
 Sosego quero para quererme,
 E canto máis me habito,
 Máis che quero,
 Gardándo as nosas idenditades
 Propias e no me posúas
 Coma a gaveta dunha mesilla,
 Que descansa a beira
 Dunha cama ateigada
 De lembranzas inesquencibles.
 
 
 
                 Miguel  Dubois
 
 
 
 
 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s