>O TEATRO DA VIDA


>AMOR E DOZURA É VIVIR
v\:* { BEHAVIOR: url (#default#vml)}
v\:* { BEHAVIOR: url (#default#vml)}

Pontevedra, ao 26 de febrero de 2009

O TEATRO DA VIDA

Dinme de conta,

Que toda daba igoal.

Os ideáis perdidos,

A función do respecto social.

Afíxenme a facer a función teatral cotiá.

Dama unha lixeira impresión percibida,

Que tratábase de estar no mundo circundande,

Estar canso, estar por estar, estar sen estar,

A modo de moble colocado no medio

Do espectáculo vital, da trifulca diaría,

Sentinme como un actor profesional vital.

Cada día facía unha diferente función.

No meu interior era eu enganado engadido,

Un pensamento efímero triste e deprimido,

E no me exterior facía a función,

Dun perfecto Antroido a destempo real,

Da súa celebración temporal.

Estaba máis pendente da beleza absurda,

Do disfraz lucido á miña riqueza interior.

Era o Grande Teatro Vital,

Facer o que me petare,

Ser artista famoso

E habitante do máis puro egoismo,

Caíndo no egotismo absurdo,

Que xeneraba non poucas reaccións adversas.

Miña Función Vital era constante,

E en cada momento do día a vivir vivindo,

Iba facendo o meu rol constante,

Habitante cotiá do Antroido.

Sabía que era eu fisicamente,

Mais non sabía que era en realidade.

Habitaba no Mundo Abstracto

Pola función de habitalo

Pola la supervivenza constante

Do meu Antroido Cotía.

A miña vida era o Teatro do Absurdo,

A xeración dos Actores Decadentes,

Que pretendía achegarme,

Ao teatro de Samuel Beckect,

Pero Dublín quedaba tan afastato,

Pensaba entón e afacerme

A obra de teatral de Bertoll Bretch,

Mais todo me ficaba tan, sumamente,

Grande e absurdo.

Entón pensei en Pedro Calderón de La Barca,

E dinme de conta que a vida é un sono,

Constante, unha obra de teatro

Que podería ser sinxela e atractiva.

Máis cando cando o sono é de dor punzante,

É cando doe a alma ferida e quebrada

É cando a ferida doe e sanda,

É cando queres chorar constantemente

E non podes.

E todo segue no mesmo ponto,

Na verdade falsa,

E na mentira que se fixo unha verdade absurda,

É un Mundo Caótico sen Norte fixo

No que se trata de atopar o Compás Vital.

Pero a hestoria repétese

E o péndulo pesado e torpe,

Vai dun lado á outro,

E namentra miramos o movemento pendular,

Sumíninos nunha tremenda hipnosis histérica

Miguel Dubois.
v\:* { BEHAVIOR: url (#default#vml)}

.BORDERREG {margin:2px;cursor:hand;width:’26px’;height:’26px’;}.BORDERMO {border:1px solid buttonshadow;border-left:1px solid buttonhighlight;border-top:1px solid buttonhighlight; margin:1px;cursor:hand;}.BORDERREG2 {margin:2px;cursor:hand;width:’9px’;height:’26px’;}.BORDERCLCK {border:1px solid buttonshadow;border-right:1px solid buttonhighlight;border-bottom:1px solid buttonhighlight; margin:2px;margin-bottom:0px;margin-right:0px;cursor:hand;}

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s