>POEMA PARA LOLI


>

O tempo que voa

coma un paxaro ceibo.

Tempo voado

tempo non repetido.

O tempo da mañá

e torpe e lento

até chegar o cumio da luz:

o meiodía.

O Sol, astro querido e amado,

grande e inmenso astro

deixa ver toda a fermosura

nun ceo descuberto .

Eran tempos de Sol.

Foron tempos grises

na fermosura

dos intensos verdes.


Miguel.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s