>RÚA


>Substantivo claro e perfecto,

Lenidude da palabra amorosa,

Rexeito, totalmente,a feito violento.

Amo o verdadeiro amro, sempre,

Quero o feito de querer e ser querido.

Rexeito as mentiras asasiñas,

Namentres, coido, por desgraza,

Polas paredes da casa mitireira,

Van tecéndose teas de araña absurdas,

Cando a presa está a piques de ser degullada,

Faise a fame dun momento desesperado,

Apágase a lus do día pertinente e concreto

E queda instalasa a noite pecha.

Escoito na lonxanía perfecta,

On son dunha gaita acesa

Perdida no vento ferinte,

Namentras o vento absurdo

Fan que os corboráns negros

Planeen, soave e lenes, na superfice do ar freso.

Un cego con gafas de sol vende cupóns

Polas rúas estreitas,

Ganando a súa vida cotiá

Vendendo cupóns de sorte.

MIGUEL DUBOIS

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s