>CAMPO DA VERDADE


>Érguete enteiro con toda a túa forza característica

Non bascules na absurda do medo imposible

Habita , sempre, en tí mesmo,

Non habites no mundo alleo,

Non roubes a palabra perfecta,

Non acales o marmurio das augas dun río belo e fermoso.

Admite que es como ti es

Nen máis ne menos,

Nen gran de home,

Nen home pequeno.

Son o tempo que me toque vivir no tempo,

Son eu, pero si diferente a tí,

Cada un de nós é un mundo diferente,

Debémonos o mutuo respeto e amor consistente.

É por eso que condéo os absurdos de calquera tipo de absurda violenza.

Gústame habitar e querer quero habitar na paz asumida,

Que, día a día, me pide a paz conmigo e a paz cós demáis,

Que absurda linguaxe

De parolas absurdas,

Queiman os fins dos días

En fermosas postas de sol fermosas.

Habito para vivir a vida

Enteira a ela me entrego e me debo,

Con xustiza enteira

Non con falsas promesas

De absurda esperanza.

Habito a vida enteira,

Para atoparme nela

Consumila racionalmente

Asumir a xustiza coma comportamento cotiá.

Que sen sentido habitar as palabras ingratas

As que non aporta unha “cachiño” de amor .

Miguel Dubois

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s