>ADMISIÓN


>Non vivo sen a fonte do sosego,

Que adormece a dor que me habita,

Da paz que asulaga os camiños da vida.

Que absurdo é resistirse ao certo á realidade constante

Que me ergue polos camiño da vida enteira.

Que inútil acción é alimentarse do baixo instinto ferinte.

Mágoa, do ser humano cheo de envexa e xenreira.

Admito as cousas como son e son o que debo de ser.

Admito a verdade enteira

Aquela que me vai abrindo portas diferentes.

Non soporto o mundo mintirán,

Que abre doorosas feridas traicioeiras,

Non rexeitas do que es,

E asume o que será,

Pero non fagamos do futuro próximo,

O que non sabemos,

Admite e rexeita o que non convén

Porque, de novo, abre absurdas feridas

Pérdidad de tempo inútil,

Como vas recuperar

O tempo no que non fuches unha persóa honrada?

Perdiche o tempo falso

Perdiche toda a túa credibilidade enteira.

Que mágia máis grande ser o que eres!

Mágoa!

Miguel Dubois

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s