>AMOR.


>Na máxima lentitude prolongada e tépeda

A ti me achego coas miñas mans abertas

Libro branco aberto de par en par,

Ao mundo de agarimo constante.

Que pequeniño me atopo,

Sen esoitar lentos os latexos

Do teu corazón ledo e aberto

Ao mundo das ideas máis concretas,

Aquelas que conducen ao íntimo interior,

Son dos son habidos no interior

Do teu peito perfecto,

Que nas noites de invernía fría,

Agarimo lentamente coas miñas mans abertas.

Recorre sen repouso a túa branca pel,

E as túas costas invado lento e soave

Coas miñas mas pequenas e torpes.

Sinto que a de chegar o verbo amar querido,

Verbo do íntimo e do interior constate,

Latexa con forza suprema, corazón aberto

Enteiro ao dimensión concreta de verbo amar.

Namentras as miñas torpes mans

Faille cortesía deliciosa,

A túal pel branca como o leite branco

Das vacas brancas e negras e grandes,

E cando a ti me entrego

Perdo a miña identidade interior.

Asulágome a ti toda, perdido de amor,

Desbordado pola visión concreta,

Do verbo amar.

Miguel Dubois

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s