>setembro xa está aquí


>Pontevedra, ao 31 de agosto do 2008.

SETEMBRO, ENTRA…..

O tempo pasa sumiso, silandeiro

O tempo vai xemendo espazos

vividos,

de suma felicidade

e fonda tristura moura.

Cantas verdades imos construíndo,

no día a día das verdades fondas

e as mentiras miserentas.

Cumio do laio aberto

a verba liberdade,

palabra secuestrada.

Berro do soldado ferido

No medio do absurdo combate.

Guerra das mortes inútiles,

Mortes inútiles das guerras

asasinas,

palabras hocas coma pipas de viño

tinto mal fermentado.

O campo enteiro,

Cambia mútase

a vida enteira,

o presente, como, agora mesmo

é o futuro?

Fonte da inquedanza

esperanza ,auga limpa da mina

As pedras están frías e limpas

e fío do suor tenro e amargo

vaime caído pola frente ancha

De poucas ideas e útiles.

Diviso as arbres perto da fontiña

E marmullo das mulleres

nerviosas

no fondo do camiño que vai a

pétrea Igrexa.

Camiño polos camiños,

e ando cós andares tranquilos

preguntándome que terá

a razón de tódolas razóns,

e, por certo:

quen será o memos mentirán?

Collo o meu pano te tea branco,

e cun gozo absurdo

limito a forza do meu exceso de ar.

Non sei se perdo o tempo

de tódolos tempos,

ou son coma Marcel Proust,

Que vai na precura dun tempo

perdido

que xa non exite.

Foi hestoria limitada,

un tempo que foi e que vóu

sen lle dares permiso a ningén.

Dou voltas ao meu maxín

e dame a impresión que son,

o que debo ser e estar.

Mais parece coma non existira.

Fito dereitillos os meus ollos

nas últimas lecturas.

de libros esquencidos

o quizaves de libros absurdos,

Maiakowski, Nieeztze

ou Fedor Dostowieski,

e coma se for a unha rutina

absurda.

Parece que todo ven ao mesmo

lugar

da orixen perdida.

e pasan os día enteiros

e pasan as noites dabondo

e xa non te quero coma eu te

quería, nos tempos daqula, amor.

O tempo suma e o amor resta,

o home astuto minte

e a muller lista fai Iñoranza de el.

E tanto tempo xuntos, meu caro

amor, canso.

E tanto tempo xuntos, meu amor,

Parés coma se o froito do amor

tenro

endurecera, fixerase

como amor frío,

e o amor fíxose, mágoa,

unha pedra fría

e o pase á beira do río

un lugar normal e corrente.

A paisaxe muxe coma unha vaca

famenta,

o e Sol non ten o brillo que tiña.

Miguel Dubois.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s