>MARI CARMEN


>

O tempo pasa rápido,


O tempo suma nacementos


E resta mortes inxustas


O tempo vive instalado no tempo


E multiplícase


E divídese con concineza estricta


E termina restando


Cubrindo os eidos do pensamento


En lembranzas


Que de cotío


Coma un manatial


Azuza nas nostálgica lemmbranza.



Tempo dos tempos,


Comezar dos comenzos


Folla espida que disfrutas


Da forza do vento tremendo,


Escumas brancas constantes


Laio do mar inxenioso


Das praias espidas de Sol intenso,


Cubertas de nubes grises e brancas.


Laio tremedo da forza naturai,


Choiva que con toda a súa dura


Forma tremedora


Cobre os tellados das casas galegas


Na beiramar de Balea.



Pasou o tempo,


O tempo, un pouco, xa pasou,


Constriomos unha casa azul


Vivimos nun Cuco cantor


Derubamos lembranzas agarimosas


Como as dun un neno super máxico


Cheo de fantasia e ledicia, amigo antre todos,


Avisador de eventos importantes,


Cheos de importanza e filmografía,


Por que ía co vento,


Ía coma unha cometa senlleira no ar ceibo de Balea. Se non que llo preguntan


Aos que alí estaban


Antre sorrisos


E raiolas saores.


A mistura constante


Da maxia infantil,


As bonetcs e bonecas nos brazos


Das femosas nenas.


Comendo hermosos


Xeados nata branca



Entre piñeiros longos


E pesados penedos


Deixamos unha parte


De nos memos, quizaves


Un inocente xogo pasaxeiro


Un cacho de vida leda


Unha verdade estúpidade


Ou unha mentira a medias.




E os días ían sumando


Sobre se mesmos,


Construíndo meses ledos


Construíndo meses tristes


De anguria e medo.



E foron pasando os anos,


Sobre os anos,


Facéndose números de dous cifras,


Si e xa, e xa


Xa pasaron aquelas tempos de ledicia constante,


Do sorriso desinteresado,


De mirada cándida e sumisa.




Foron as causas arrancándose,


Fixemos do nóso mundo


O mundo que queriamos que fora.


Non habería lugar para absurdas mentiras


E fixemos dunha pequena sementeira


Un mundo que camiña


A carón da esperanza.



Non faledes de cobardías absurdas,


De falsos deberes inútiles.



Non, non faledes de absurdas guerras


nós que imos polas esquinas das beirarúas


Cachos de paz a cachón.



O tempo bule


E como bule o tempo


Meu amor


Mais de pe quedo estou



E no afastamento


Miro


Sosegadas eidos


Da memoria


Invadidas de hermosas


Illas da Lembranza


E entón cando


Fico pendurado


Na beleza do recordo


E quixera invadir


Aquel tempo pasado,


Pero non ha lugar


Por a suma dos minutos


É implacble.


Vou ficando


No afastamento da memoria


E entón pregúntome


Se aqueles anos foron mási felices,


Pero debo decirche que non o sei


Por que no fondo sei


Que non sei nada casque


Cando creo que sou sabedor


De algo importante.



O mundo que quer decir


Que é sabio e que ten dabondo


Pero escoeten


Que a todas as portas non chamaron


E dicen o que lles dixeron


Ou din o que lles din


Que deben de decir.



A pesar do mundo da palabra


Estamos aquí


Nestes intres importantes


Da nosa fonda esitencia


Tratando


De agarimar a doce froe


Da sabiduría humana


Aquela que sinte


E non se laia,


Dabondo.



E ate´o de agora


Sumamos grandes cifras


De anos ditosos


E algunhas noites escuras.



Pola esperanza que temos


Por aqueles sonos


Que quixeramos


A nosas vidas,


Cubertos de paz ,


Sosego e quietude.



Canto sereo


Da doce mañá,


Inicio


Dun día hermoso


A cando o serán chegue


Teremos o esprito aceso.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s