>A MESTRA, POEMA ESCRITO POR MIGUEL DUBOIS


>UNIVERSITY OF EAST ANGLIA.


10 de xulio de 2008.








De que lugar oculto


xurden as túas palabras amorosas.


Ámoche enteira no Mundo Enteiro,


e para o mundo anónimo

que non da dividendos en Wall Street.



De que maneira torpe e absurda

xúngome ao disturbio emocional

da tontería e da total insoliradiedade.

O mundo astuto,

o mundo redondo,

fae constamente negocios redondos.


E nas esquinas das rúas carregadas de

escaparates cheos,


hai un home preso da pobreza,

extendendo a súa man necesitada.



Pido a palabra ceiba,

no conxuro das bruxas,

e nos parlamentos anónimos,

namentras as vasoiras de palla


limpian os restos de inmundicia.

Que pena e supor un mundo dividido,


que pena dicir teño e non dou,

Que pena a arma mortífera,

Que pena o terror da morte,


e no laio da tarde furiosa,


vai dando paso a unha noite moura


de lembranzas de morte absurda.


Queixume de vento furacano,


nunha serán de pobres

desesperanzados,


pobres, sempre, pobres.




Miguel Dubois.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s